SZWO
SZWO to substancje chemiczne, które są pochodnymi węglowodorów alifatycznych (metanu, etanu i propanu) zawierającymi atomy chloru lub/i bromu oraz najczęściej także fluoru i wykazują potencjał niszczenia ozonu (ang. Ozone depleting potential – ODP).
SZWO kontrolowane obecnie przez Protokół Montrealski dzielą się na następujące grupy:
→ całkowicie podstawione chlorofluorowęglowodory (z ang. chlorofluorocarbons – CFC)
→ całkowicie podstawione bromofluoro- i bromochlorofluorowęglowodory (halony)
→ częściowo podstawione chlorofluorowęglowodory (inaczej: wodorochlorofluoroweglowodory (z ang. hydrochlorofluorocarbons – HCFC)
→ częściowo podstawione bromofluorowęglowodory (inaczej: wodorobromofluorowęglowodory (z ang. hydrobromofluorocarbons – HBFC)
→ tetrachlorek węgla (CCl4)
→ 1,1,1-trichloroetan (CCl3CH3) (inaczej: metylochloroform)
→ bromochlorometan (CH2BrCl)
→ bromometan (CH3Br) (inaczej: bromek metylu)
Substancje kontrolowane
SZWO będące substancjami kontrolowanymi przez Protokół Montrealski (PM) zostały w PM podzielone na “Aneksy” i “Grupy” w następujący sposób:
Aneks | Grupa | Substancje |
A | I | CFC podstawowe, czyli CFC-11, CFC-12, CFC-113, CFC-114, CFC-115 |
A | II | Halony 1211, 1301, 2402 |
B | I | Pozostałe CFCs wymienione w PM |
B | II | Tetrachlorek węgla |
B | III | 1,1,1-trichloroetan |
C | I | HCFC |
C | II | HBFC |
C | III | Bromochlorometam |
E | V | Bromek metylu |
Uwaga!
Zgodnie z definicją substancji kontrolowanej zawartą w Protokole Montrealskim (PM) kontroli w ramach PM podlegają także substancje zawarte w mieszaninach.
Od 11 marca 2024 r. obowiązuje Rozporządzenie (UE) 2024/590, które zastąpiło Rozporządzenie (WE) 1005/2009.
Wykaz substancji znajduje się w:
– Załączniku I – substancje zubożające warstwę ozonową
– Załączniku II – substancje zubożające warstwę ozonową niekontrolowane na podstawie Protokołu Montrealskiego
Substancje wymienione w Załącznikach I i II Rozporządzenia (UE) 2024/590 oznaczają występujące samodzielnie lub w mieszaninach.
Zamienniki SZWO
W związku ze stopniowym wycofywaniem SZWO ze stosowania wynikającym z postanowień PM zaistniała potrzeba ich zastąpienia. Obecnie na rynku dostępnych jest wiele zamienników SZWO, najważniejsze z nich, to:
– substancje z grupy HFC i PFC (wodorofluorowęglowodory i perfluorowęglowodory)
– substancje z grupy HC (węglowodory).
Substancje należące do tych grup nie zawierają chloru ani bromu, a więc nie zubożają warstwy ozonowej. Tym niemniej, substancje z grupy HFC i PFC są to gazy cieplarniane (F-GAZY) o bardzo wysokim współczynniku globalnego ocieplenia (GWP) i dlatego obecnie preferuje się, tam gdzie jest to możliwe, stosowanie zamiast SZWO węglowodorów, a nie HFC lub PFC. Zastosowanie węglowodorów jest jednak ograniczone, gdyż są one łatwopalne. Oprócz HFC, PFC i węglowodorów wykorzystuje się w niektórych zastosowaniach jako zamienniki SZWO także inne substancje, np. dwutlenek węgla lub amoniak: nienasycone HFCs (HFOs) jako czynniki chłodnicze, perchloroetylen jako rozpuszczalnik czy fosforowodór jako fumigant w rolnictwie i przetwórstwie żywności do odkażania produktów i obiektów.
W Tabeli poniżej zestawiono najczęściej stosowane zamienniki najbardziej popularnych SZWO.
Tabela: Zamienniki SZWO
SZWO | Zastosowanie | Zamienniki |
CFCs, HCFCs | Czynniki chłodnicze | HFC, HFOs, węglowodory, dwutlenek węgla, amoniak |
CFCs, HCFCs | Środki spieniające | HFC, HFOs, węglowodory, dwutlenek węgla |
CFCs, HCFCs, tetrachlorek węgla, 1,1,1-trichloroetan, bromochlorometan | Rozpuszczalniki, środki myjące | HFC, PFC, HFOs, fluorowane etery, perchloroetylen, węglowodory |
Halony, HCFCs | Środki gaśnicze | HFC, PFC, dwutlenek węgla, mgła wodna, proszki gaśnicze, gazy obojętne |
Bromek metylu | Fumigacja gleby, obiektów i produktów | Alternatywy chemiczne (PH3, metam sodowy, dazomet, fluorek sulfurylu*) i nie-chemiczne (ogrzewanie, chłodzenie, substraty gleby) |
CFCs, HCFCs | Propelenty (gazy pędne) w aerozolach i spray’ach | HFCs, HFOs, węglowodory, etery |
* dotychczas nie zatwierdzony do stosowania w Polsce
Należy podkreślić, że substancje HFCs i PFCs są gazami cieplarnianymi o bardzo wysokim współczynniku ocieplenia globalnego (GWP) i obecnie na forum Konwencji Klimatycznej i Protokołu Montrealskiego toczy się dyskusja nad ewentualnym wprowadzeniem ograniczeń w odniesieniu do substancji HFCs. Ograniczenia takie w odniesieniu do substancji HFC i PFC wprowadziła już Unia Europejska.
Wiele SZWO, np. substancje CFC i HCFC są również gazami cieplarnianymi o wysokim GWP, lecz z uwagi na to, że są kontrolowane przez PM nie zostały objęte Protokołem z Kioto.
Więcej informacji można znaleźć na stronach:
→ Sekretariat Ozonowy (UNEP)
→ Program OzonAction
https://www.unep.org/ozonaction/
→ Komisja Europejska –
https://climate.ec.europa.eu/eu-action/ozone-layer_en
→ Agencja Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych – EPA (U.S. Environmental Protection Agency) –
Konwencja Wiedeńska w sprawie ochrony warstwy ozonowej (KW) podpisana została pod auspicjami agendy ONZ – UNEP (z ang. United Nations Environment Programme – Program Ochrony Środowiska ONZ) w 1985 r. przez 21 państw, w tym przez Unię Europejską (UE) i była pierwszą zakończoną sukcesem próbą stworzenia ram i zasad wspólnego działania różnych państw na rzecz ochrony warstwy ozonowej.
Państwa – Strony KW zgodziły się na:
- dzielenie się danymi dotyczącymi światowej produkcji SZWO i ich emisji
- wdrażanie przedsięwzięć dotyczących kontroli emisji SZWO
- współpracę w zakresie badań naukowych w celu lepszego zrozumienia procesów zachodzących w atmosferze ziemskiej.
Za najważniejsze uznano badania:
- zmian stratosferycznej warstwy ozonowej, które mogą powodować zmiany ilości promieniowania ultrafioletowego docierającego do powierzchni Ziemi i potencjalnego wpływu tych zmian na zdrowie człowieka, żywe organizmy, ekosystemy i materiały
- modyfikacji pionowej dystrybucji ozonu, która może powodować zmiany struktury temperatur w atmosferze, co z kolei może wpływać na pogodę i klimat.
Zdecydowano, że badania będą przeprowadzone przez Strony KW w następującym zakresie:
- fizyka i chemia atmosfery
- efekty niszczącego wpływu promieniowania UV na zdrowie, organizmy żywe i materiały
- badania klimatu
- systematyczne obserwacje stanu warstwy ozonowej
- rozkładu promieniowania UV docierającego do Ziemi.
Protokół Montrealski (PM) w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową podpisany został w 1987 r., a wszedł w życie w 1989 r. Jest kluczowym globalnym porozumieniem w sprawie ochrony warstwy ozonowej.
Najważniejsze założenia:
- Strony Protokołu spotykają się raz w roku, aby podejmować decyzje zapewniające skuteczne wdrażanie porozumienia.
- Protokół ma charakter ewolucyjny – umożliwia wprowadzanie poprawek i uzupełnień w miarę postępu badań i technologii. Ostatnia poprawka, Poprawka z Kigali (2016), wprowadziła redukcję HFC (zamienników dla SZWO, które nie niszczą ozonu, ale są silnymi gazami cieplarnianymi).
- Dzięki globalnej współpracy Protokół skutecznie realizuje swoje cele, a warstwa ozonowa jest na dobrej drodze do pełnej odbudowy.
Więcej informacji można znaleźć na:
→ Sekretariat Ozonowy (UNEP)
https://ozone.unep.org/treaties/montreal-protocol
→ Handbook for the Montreal Protocol (UNEP)
https://ozone.unep.org/sites/default/files/Handbooks/MP-Handbook-2020-English.pdf
→ Program OzonAction (UNEP)
https://www.unep.org/ozonaction/who-we-are/about-montreal-protocol
→ EUR‑Lex
→ Komisja Europejska
https://climate.ec.europa.eu/eu-action/ozone-layer/achievements_en
System wydawania licencji (ODS licensing system)
Zgodnie z Rozporządzeniem (UE) 2024/590, import, eksport, tranzyt substancji zubożających warstwę ozonową (SZWO) – zarówno luzem jak i w urządzeniach lub produktach – są dozwolone wyłącznie na podstawie licencji wydawanych przez Komisję Europejską.
Przedsiębiorstwa muszą zarejestrować się w systemie wydawania licencji ODS (ODS Licensing System), aby składać wnioski o licencje oraz realizować obowiązki sprawozdawcze określone w Załączniku VI do Rozporządzenia (UE) 2024/590, które obejmują m.in. raportowanie danych dotyczących produkcji, importu, eksportu, tranzytu oraz stosowania SZWO.
Licencje wymagają zatwierdzenia przez Komisję i mogą być ważne do 3 lat.
→ Aktualne informacje:
https://climate.ec.europa.eu/eu-action/ozone-layer/ods-licensing-system_en
Komisja Europejska poinformowała, iż od 13 lutego 2025 r. można składać raporty dotyczące substancji zubażających warstwę ozonową (SZWO), o którym mowa w art. 24 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/590.
Do kiedy należy złożyć sprawozdania?
Raporty za 2024 rok, należy złożyć do dnia 31 marca 2025 r. za pośrednictwem systemu Business Data Repository (BDR) – internetowym systemie składania raportów zarządzanym przez Europejską Agencję Środowiska dostępnym pod adresem https://bdr.eionet.europa.eu/.
W celu złożenia raportu należy najpierw zarejestrować się w systemie wydawania licencji na substancje zubożające warstwę ozonową SZWO (ODS Licensing System), dostępnym pod adresem https://ods-licensing.ec.europa.eu.
Więcej informacji na temat rejestracji w ODS Licensing System jest dostępnych pod poniższymi linkami: https://climate.ec.europa.eu/eu-action/ozone-layer/business-portal_en https://circabc.europa.eu/ui/group/94f966d3-03af-4c26-a74c-c328ec9ba2a7/library/772132eb-0071-4e96-8058-e29592766a18